سابقه و هدف: کراودینگ ثنایای تحتانی از شایعترین ناهنجاریهای دندانی می باشد که عوامل متعددی را در ایجاد آن موثر دانسته اند. هدف از این مطالعه پاسخ به این پرسش هاست که آیا ابعاد دندانها در افراد دارای کراودینگ و افراد دارای دندانهای منظم متفاوت می باشد و در صورت مثبت بودن جواب آیا با داشتن ابعاد دندانی می توان کراودینگ احتمالی را در آینده پس از رویش مولرهای دائمی دوم پیش بینی نمود؟مواد و روشها: این تحقیق به روش مقایسه ای مورد شاهدی انجام گرفت. در بخش اول مطالعه ابعاد مزیودیستال (MD) و باکولینگوال (BL) و همچنین کراودینگ ثنایای پایین دو گروه از افراد از روی قالبهای گچی آنها اندازه گیری شد. (گروه اول شامل 36 مرد و 29 زن با کراودینگ ثنایای تحتانی بیشتر از 3 میلیمتر و گروه دوم شامل 36 مرد و 24 زن با دندانهای کاملا مرتب). در بخش دوم مطالعه تغییرات میزان کراودینگ طی سه سال و در 57 نفر از سنین 13-12 سالگی تا 16-15 سالگی مورد بررسی قرار گرفت. 27 نفر افزایش میزان کراودینگ را طی سه سال نشان دادند در حالیکه در بقیه پس از سه سال، کراودینگ هیچ تغییری نکرده بود. ابعاد MS و BL و نسبت آنها در گروههای مختلف با هم مقایسه شد. در هر دو قسمت نمونه ها با روش غیر احتمالی ساده (Simple sampling) انتخاب شدند.یافته ها: افراد دارای کراودینگ در مقایسه با گروه دوم دارای ابعاد دندانی بزرگتری بودند(P<0.05)  (به جز بعد بولکولینگوالی 2) و کراودینگ با اندازه بعد مزیودیستالی دندانها بیشتر از بعد باکولینگوالی و یا نسبت MD/BL مرتبط بود. همچنین هیچ گونه ارتباطی بین تغییر میزان کراودینگ و اندازه ابعاد دندانهای ثنایای پایین وجود نداشت (P>0.05) نتیجه گیری: ابعاد مزیودیستالی دندانهای ثنایای تحتانی در افراد دارای کراودینگ بزرگتر از افراد با ثنایای منظم است، ولی نمی توان وقوع کراودینگ را در آینده بر اساس سایز دندانها پیش بینی نمود.

زمینه و هدف: فیوژن و ژمینیشن آنومالی های تکاملی بافت سخت دندان می باشند. در حال حاضر واژه "دندان دوتایی" به جای استفاده از این نامها پیشنهاد شده است. هدف از مقاله حاضر معرفی یک مورد دندان دوتایی ثنایای پیشین ماگزیلاری می باشد.معرفی مورد: مورد ارایه شده یک پسر بچه ده ساله با دندان دوتایی دایمی ثنایای مرکزی سمت چپ ماگزیلا می باشد که در معاینه کلینیکی و رادیوگرافی یک تاج کاملا بزرگ و دو ریشه مجزا به همراه دو پالپ ریشه مشخص، مشاهده شد.دندانهای دوتایی معمولا نیاز به درمانهای چندگانه دارند که در این مورد به علت ارتباط بین فضاهای پالپ، ابتدا درمان اندودنتیک انجام شد. پس از آن جراحی پریودنتال جهت خارج کردن یک ریشه و قطع تاج مربوط به آن انجام گردید. در نهایت درمان ترمیمی و زیبایی و درمان ارتودنسی صورت گرفت.

بیان مساله: تحلیل نوک ریشه دندان های ثنایای ماگزیلا، فرآیندی به نسبت شایع در پایان درمان ارتودنسی است. بنابراین، تشخیص عوامل خطر در تحلیل ریشه، پیش از آغاز درمان، از اهمیتی ویژه برخوردار است.هدف: هدف بررسی کنونی، مقدار تحلیل نوک ریشه درمال اکلوژن های گوناگون در بیماران در حال ارتودنسی ثابت است.مواد و روش: اندازه تحلیل ریشه در دندان های ثنایای فک بالا در 219 بیمار (70 مورد کلاس یک، 76 مورد کلاس دو و 73 مورد کلاس سه) با میانگین سنی 15±0.5 سال، که در حال درمان ارتودنسی ثابت همراه با کشیدن پرمولرهای نخست و یا دوم قرار گرفته بودند، با بررسی پرتونگاری های موازی با شیوه Long cone، پیش و پس از درمان آنها، ارزیابی و با برنامه فتوشاپ (گونه 7) اندازه گیری شد. از واکاوی آماری t-test و One way ANOVA، برای مقایسه میان گروه ها، استفاده شد.یافته ها: تحلیل درجه صفر، در 18 درصد بیماران، تحلیل درجه یک، در همه بیماران (84.96 درصد از دندان ها)، تحلیل درجه سه، در 1.37 درصد بیماران و تحلیل درجه دو، در 12.8 درصد بیماران دیده شد. بیشترین شمار بیماران، با تحلیل درجه دو به گروه کلاس دو مربوط بود. اندازه تحلیل نوک ریشه در ثنایای میانی و کناری و نیز، در ثنایای سمت چپ و راست، بی اختلاف معنادار در هر سه گروه بود.نتیجه گیری: مقایسه اندازه تحلیل نوک ریشه در گروه های کلاس یک، دو و سه، نشان دهنده اندازه بیشتر تحلیل ریشه در بیمارانی با مال اکلوژن کلاس دو نسبت به بیماران با مال اکلوژن های کلاس یک و سه بود.

زمینه و هدف: تحلیل خارجی آپیکال ریشه یک پیامد رایج در درمان ارتودنسی است. در زمینه تغییرات طول ریشه در دوران بعد از درمان تناقضاتی وجود دارد. اگرچه تعداد زیادی از محققان اعتقاد دارند که بعد از توقف حرکت فعال دندان وضعیت تحلیل ثابت خواهد بود؛ ولی اطلاعات کمی، نادر است. هدف از این مطالعه ارزیابی کمی تغییرات طول ریشه های ثنایای بالا در دوران بعد از درمان ارتودنسی ثابت بود؛ همچنین تاثیر جنس و بعضی عوامل مرتبط با درمان فعال بر روی آن مورد ارزیابی قرار گرفت.روش بررسی: این مطالعه case cross over بر روی 80 بیمار (52 دختر و 28 پسر) 13- 22 ساله انجام شد. تمام بیماران در مرحله دباندینگ و شروع فاز ریتنشن بودند. ریتینرهای مورد استفاده بیماران در فک بالا از نوع Hawley بود. 3 و 7 ماه بعد از دباندینگ رادیوگرافی های پری آپیکال با تکنیک استاندارد موازی تهیه شد؛ سپس با استفاده از نرم افزار کامپیوتری طول تاج و ریشه دندانهای قدامی فک بالا اندازه گیری شد. تغییرات طول ریشه ها با در نظر گرفتن ضرایب تصحیح اندازه تصاویر، تعیین گردید؛ همچنین ارتباط بین موارد زیر با تغییرات طول ریشه انسیزورهای بالا در دوران ریتنشن ارتودنسی بررسی شد:1- جنس بیمار2- نوع طرح درمان (non-extraction/extraction)3- نوع تکنیک (مکانوتراپی) انجام شده (standard edgewise/straight-wire edgewise)4- طول مدت درمان فعال (از زمان شروع درمان فعال در فک بالا تا زمان دباندینگ به صورت کمتر از 2 سال/2سال و بیشتر)آنالیز آماری به کار رفته آزمون t و 4-way ANOVA بود و در تمامی موارد P<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: تحلیل آپیکال ریشه سانترال های بالا در دوران پس از درمان با افزایش زمان پیگیری ارتباط معنی داری نداشت. تحلیل آپیکال ریشه لترال های بالا در دوران بعد از درمان با افزایش زمان پیگیری ارتباط معنی داری داشت. تغییرات طول ریشه انسیزورهای بالا در دوران بعد از درمان با جنس، نوع طرح درمان، نوع تکنیک درمان و طول مدت درمان فعال ارتباط معنی داری نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: با توجه به کاهش بیشتر طول ریشه دندان های لترال بالا در دوران بعد از درمان، بهتر است اقدامات پیشگیرانه در این رابطه برقرار یا تشدید شوند.

بیان مساله: شکست تاج دندانهای قدامی در دندانهای شیری و دایمی می تواند اثرات نامطلوب روحی در کودک و والدین داشته باشد؛ همچنین می تواند سبب ایجاد مال اکلوژن گردد. شناخت علل شکستگی دندانها در پیشگیری از عوارض آن حائز اهمیت می باشد.هدف: این مطالعه با هدف بررسی علل بروز شکستگی تاج دندانهای ثنایای دائمی در کودکان 7 تا 12 ساله انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه پرونده 218 کودک مراجعه کننده به بخش کودکان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در فاصله سالهای 1377 تا 1380 که دارای یک شکستگی در دندانهای قدامی بودند، مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات مربوط به علت، محل، زمان، نوع اکلوژن و نوع شکستگی دندانی ثبت گردید. یافته ها: 45.4% از افراد مورد مطالعه به علت زمین خوردن و 21.6% آنها به علت برخورد با اجسام خارجی دچار شکستگی دندانهای ثنایای دائمی شده بودند. متوسط سن آنها 1.24±9.78 سال بود؛ 63.3% از آنها پسر و 41.3% فاقد پوشش کافی لب بودند. بیشترین دندان صدمه دیده، ثنایای میانی بالا بود و عمده شکستگیها، طبق سیستم درجه بندی Ellis، از نوع درجه 3 (52.7%) بود. تحلیل نتایج بین میزان اورجت و اوربایت با درجه شکستگی ارتباطی معنی داری را نشان نداد.نتیجه گیری: در بروز شکستگی تاج دندانها ناهنجاریهای دندانی فکی از جمله مال اکلوژن Cl II, DivI و پروتروژن ثنایای میانی و ضایعات تکاملی ساختمان دندانها به عنوان عوامل مستعد کننده نقش تعیین کننده ای دارند.

زمینه: دندان هایی که درمان ریشه شده اند، نسبت به دندان های زنده استعداد شکستگی بیش تری دارند. یکی از ملاحظات ویژه در ترمیم آنها ایجاد فرول است.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر فرول و طول آن بر مقاومت به شکست دندان های ثنایای میانی انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی که در سال 1385 در دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد، 30 دندان ثنایای میانی کشیده شده سالم فک بالا که از نظر ابعاد مشابه بودند، انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه قرار داده شدند. پس از قطع تاج، دندان ها تحت درمان ریشه قرار گرفتند و با شبیه سازی افزایش طول تاج به روش ارتودونتیک، در بلوک های آکریلی ثابت و برای همه آنها پست کور ریختگی ساخته و با سمان فسفات روی سمان شدند. در تراش برای روکش در گروه اول (شاهد) فرول ایجاد نشد. در گروه دوم یک میلی متر و در گروه سوم دو میلی متر فرول تراش داده شد. سپس برای همه نمونه ها روکش پرسلن باند شونده با فلز (PFM) ساخته و با سمان فسفات روی سمان شد. نمونه ها توسط دستگاه Zwick، از سمت پالاتال با زاویه 135 درجه نسبت به محور طولی و با سرعت 2.5 میلی متر در دقیقه، تا لحظه شکستن تحت نیروی استاتیک فشاری قرار گرفتند. نیروی شکست اولیه به عنوان مقاومت در برابر شکست، برحسب نیوتن ثبت شد. داده ها با آزمون آماری کروسکال - والیس تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین نیروی شکست در گروه بدون فرول 141.12±569.44، درگروه یک میلی متر فرول 114.38±606.37 و در گروه دو میلی متر فرول 61.69±569 نیوتن محاسبه شد و بین گروه ها تفاوت آماری معنی داری به دست نیامد.نتیجه گیری: به نظر می رسد ایجاد یک میلی متر فرول و افزایش طول آن به دو میلی متر، در شرایطی که افزایش طول تاج به روش ارتودونتیک لازم باشد، بر مقاومت به شکست دندان های ثنایای میانی فک بالا با پست و کور ریختگی و روکش PFM تاثیر معنی داری نمی گذارد.

سابقه و هدف: با توجه به اقبال عمومی برای درمان ارتودنسی و شیوع تحلیل ریشه به عنوان یکی از عوارض ناخواسته این درمانها و گزارشهای بسیار متفاوت و گاه متناقض از تاثیر این درمانها بر تحلیل ریشه و عدم اطلاع دقیق از وضعیت آن در کشور ما و با هدف تعیین تاثیر درمان ارتودنسی ثابت بر تحلیل خارجی اپیکال ریشه دندانها از لحاظ کمی و کلینیکی، این تحقیق از اسفندماه 1378 لغایت آبان ماه 1380 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی، بر روی 40 بیمار انتخاب شده با اندیکاسیون ارتودنسی ثابت در سنین 12 تا 22 سال انجام شد. قبل از شروع درمان و در مقاطع 6 و 12 ماه پس از شروع درمان، رادیوگرافی استاندارد با Long cone paralleling technique  تهیه، با استفاده از کامپیوتر و برنامه های نرم افزاری، آپکس، لبه انسیزال، محل اتصال مینا و سمان و محور طولی دندان رسم و طول تاج و ریشه اندازه گیری شد. تغییرات طول ریشه با در نظر گرفتن ضریب تصحیح اندازه تصاویر، تعیین و مقدار تحلیل بیش از 1.20 میلی متر، به عنوان عارضه تحلیل منظور شده، مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: تحقیق بر روی 40 بیمار شامل 23 دختر و 17 پسر 4/3±9/15 ساله انجام شد. طول ریشه دندانهای سانترال فک بالا قبل از شروع درمان، 07/2±51/17 میلی متر، میزان تحلیل این دندانها در پیگیری 6 ماهه 40/0±78/0 میلی متر و در پیگیری 12 ماهه، 1.68±0.70  میلی متر، برابر با 9/9 درصد طول اولیه ریشه بود (P<0.001). برای دندانهای لترال فک بالا قبل از درمان، 84/1±74/15 میلی متر، و بعد از درمان به ترتیب 51/0±87/0 میلی متر و 73/0±83/1 میلی متر برابر با 63/11 درصد طول اولیه ریشه بود (P<0.001). عارضه تحلیل، در 7/73 درصد سانترالها (P<0.001) و 7/81 درصد لترالها (P<0.001) مشاهده شد. جنس، نوع دندان، تکنیک درمان و مرحله درمانی در میزان تحلیل اپیکال ریشه نقش نداشته اما کشیدن دندان پرمولر (P<0.07) و مدت زمان (P<0.001) موثر بودند.نتیجه گیری: با توجه به ضرورت درمان ارتودنسی در مبتلایان به ناهنجاریهای دندانی - فکی و وجود تحلیل اپیکال ریشه به دنبال آن، انجام تحقیقات دیگر به منظور تعیین عوامل تاثیرگذار و نیز پیگیری دقیق وضعیت ریشه ها در حین درمان، به خصوص در بیماران مستعد و نیز تغییر در طرح درمانهای مرسوم ارتودنسی برای کاهش تحلیل، مصرا درخواست می گردد.

یک دندان ثنایای میانی بعد از یک دوره 8 روزه که در محیط خارج آلوئولی نگهداری شده بود، جایگزین گردید. پس از تمیز شدن کامل سطح ریشه، دندان برای 20 دقیقه در ژل فلوراید غوطه ور شد و سپس کانال دندان تمیز و قبل از جایگزینی به وسیله گوتاپرکا پر شد. دندان به وسیله سیم و کامپوزیت به مدت 6 هفته اسپلینت گردید. بیمار برای مدت 3 سال بعد از جایگزینی تحت نظر بود و از دندان وی رادیوگرافی های دوره ای تهیه شد. تنها میزان جزیی از تحلیل سطحی خارجی در ناحیه پری آپیکال در رادیوگرافی که بلافاصله قبل از برداشت اسپلینت تهیه شده بود، مشاهده گردید و میزان تحلیل جایگزینی بعدی در حد قابل قبولی بود؛ بنابراین یک دوره خارج آلوئولی طولانی، حتی در شرایط خشک نیز نمی تواند علت موجهی برای جایگزین نکردن دندان باشد. دندانهایی که بعد از یک مدت خارج الوئولی طولانی (حتی چند روز) جایگزین می شوند، می توانند برای مدت زیادی فانکشن داشته باشند و بنابراین درمان پروتزی را به تعویق اندازند؛ به علاوه باید در نظر داشت که این روش به عنوان یک درمان موقت تلقی می شود و جهت پیشگیری از مشکلات آتی ناشی از محدودیت استفاده از پروتز در سنین پایین و اثرات روانی ناشی از فقدان زیبایی پیشنهاد می گردد.

مقدمه: اپن بایت قدامی به عنوان مال اکلوژنی که درمان و نگهداری نتایج درمان آن مشکل است، مورد توجه بسیاری از ارتودنتیست ها قرار گرفته است. دانستن عوامل اتیولوژیک اپن بایت قدامی جهت تشخیص صحیح و طرح ریزی مناسب درمان ضروری می باشد. هدف از این مطالعه بررسی شاخص های سفالومتریک نوجوانان دارای اپن بایت قدامی مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی مشهد می باشد.روش کار: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی، سفالوگرام های جانبی 40 بیمار دارای اپن بایت قدامی به عنوان گروه مورد و 40 بیمار دارای اوربایت نرمال و رابطه مولر و کاتینی کلاس I به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. بعد از تعیین شاخص های سفالومتریک، خصوصیات دو گروه با هم مقایسه شدند. برای مقایسه دو گروه از آزمون آماری Two sample independent t-test با سطح معنی دار 0.05 استفاده شد. پارامترهای سفالومتریک تعیین شده در دختران و پسران در گروه مورد و شاهد با یکدیگر مقایسه شدند. سپس پارامترهای کل افراد گروه مورد با گروه شاهد مقایسه شدند.نتایج: در مقایسه پارامترهای سفالومتریک دختران و پسران هر گروه با یکدیگر اختلاف معنی داری مشاهده نشد. در مقایسه کل افراد دو گروه مشاهده شد زاویه قاعده جمجمه Yaxis، ارتفاع تحتانی صورت، ارتفاع قدامی صورت، زاویه پلن فرانکفورت به قاعده جمجمه، زاویه پلن مندیبل به قاعده جمجمه، زاویه پلن مندیبل به فرانکفورت، زاویه پلن مندیبل به پلن پالاتال، زوایای دندان ثنایای بالا به قاعده جمجمه، ثنایای بالا به ارتفاع صورت، ثنایای بالا به پلن پالاتال و موقعیت قدامی خلفی فک بالا و پایین نسبت به یکدیگر، در گروه این بایت (مورد) به طور معنی داری از گروه دارای اوربایت نرمال (شاهد) بیشتر بود (P<0.05). همچنین نسبت ارتفاع فوقانی صورت به ارتفاع تحتانی، نسبت ارتفاع خلفی به ارتفاع قدامی صورت و زاویه ثنایاهای پایین با پلن مندیبل در گروه مورد به طور معنی داری کمتر از گروه شاهد بود (P<0.05). اما در سایر شاخص های سفالومتریک مورد بررسی در این مطالعه اختلاف آماری بین دو گروه مشاهد نشد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد در بیماران دارای اپن بایت قدامی در اغلب موارد 1) تمایل به رابطه استخوانی  کلاس II 2) تمایل به رشد عمودی و افزایش ارتفاع 1.3 تحتانی صورت 3) تمایل لبیالی ثنایاهای بالا 4) تمایل لینگوالی ثنایاهای پایین مشاهده می شود.

زمینه و اهداف: این بررسی بر روی 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی مرکز پزشکی و درمانی امام خمینی (ره) انجام شده است. تشخیص اولیه، گرفتاری و بخصوص انسداد وریدهای عمقی اندام بوده است. هدف، تعیین محل گرفتاری وریدها و شدت انسداد و عوارض حاصل از این بیماری و کمک به درمان آنان می باشد.روش بررسی: پس از بررسی سابقه بیماریهای قلبی، ریوی و دادن آمادگیهای قبلی یک سوزن 20 یا 23 بسته به سن بیمار در یکی از وریدهای سطحی پشت پا وارد شده سپس قسمت بالای مچ پا توسط تورنیکه بسته شد. فشار وارده 30 mmHg بود. ماده کنتراست با حجمی حدود cc 30-20  تزریق شده و از ناحیه ساق پا رادیوگرافیهای متعدد انجام گرفت. برای بررسی وریدهای ران و لگن حجم ماده حاجب 80-100 cc بود.یافته ها: از 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی که مشکوک به ترومبوز وریدهای عمقی اندام تحتانی، لگن (IVC) Inferior vena cava  سونوگرافی از اندام تحتانی به عمل آمد. در 179 نفر ترومبوز تنها در وریدهای عمقی ساق پا وجود داشت، در 18 نفر در وریدهای عمقی ساق پا و ورید رانی و در 9 نفر نیز در وریدهای عمقی ساق و ورید رانی و وریدهای لگنی ترومبوز مشاهده شد.نتیجه گیری: فلوگرافی اندام پایینی در موارد مشکوک به وجود ترومبوز در وریدهای سطحی و عمقی در موارد زیادی (میزان درصد تشخیص) برای تشخیص محل گرفتاری و طول عارضه مفید واقع می شود اگر از عوامل ایجاد کننده ترمبوز در وریدهای اندامهای تحتانی و ران و لگن مثل بی حرکتی، اختلالات انعقادی خون، ضربه ها و عفونتها جلوگیری شود، تعداد این بیماران کم شده و از عوارض این بیماریها کاسته می شود.